Welkom op het web-log van quiltendewilma. Neem een kop koffie of thee en lees gezellig mee!! Er liggen in de zijkolommen foto-albums voor je klaar waar je ook even lekker in kan neuzen. Gewoon op de foto klikken en er gaat een fotoalbum voor je open.
Laat gerust een reactie achter als je wat meer wilt weten of wat kwijt wilt!! Kijk je ook even in mijn winkeltje ??
De stofjes voor blok 24 van Nearly Insane zijn uitgezocht. Het patroon op karton uitgeprint en het teken en knippen kan beginnen…….
Ondertussen is er ook een kleiner blokje gemaakt. Blok C-13 van Dear Jane. Wat was dit blokje snel klaar. Een groot verschil met de blokjes van Nearly Insane……..
Voor D-1 ligt de stof ook klaar. Welke zal ik vandaag gaan doen?? Het Nearly Insane blok of het Dear Jane blokje??
Oh ja, bij manlief stromen de kaartjes al binnen. Het muurtje vol moet wel gaan lukken!! ;o)
En zo is het weekend weer voorbij. Een weekend vol bezoek voor mijn DH. De vraag kwam wel of er iets meer rekening kon worden gehouden met het aantal bezoek wat er langs wil komen. ;o) Wat heerlijk toch dat na 4 weken het bezoek blijft komen. Hij geniet hier zo van. Ook heeft hij genoten van zijn eerste douche na 4 weken. Marc mag nu een kwartiertje douchen in de week. Wat heeft hij genoten van deze warme douche!!! Weer een stapje vooruit…..
Dit weekend weinig gedaan in de huishouding en heb het volgende Nearly Insane blokje geknipt. Hier bleef het niet alleen bij en zit al in elkaar. Weer een blokje rijker voor mijn quilt. De afgelopen weken zijn hier wel Insane dus deze blokjes passen nu erg goed bij mij. Vandaag maar de stofzuiger opzoeken…..
Marc geniet van alle kaarten die hij krijgt van iedereen. Vanuit zijn bed ziet hij ze hangen op een prikbord. Het prikbord hangt al vol en de volgende muur wordt nu gebruikt. Hartverwarmend!! En omdat hij hier zo van geniet mijn vraag. Zou je hem een kaartje willen sturen?? Alleen jammer dat hij deze oproep kan lezen…
Rijnstate tav Dhr Kuin. B4, Vleugel 3, kamer 305. Wagnerlaan 55, 6815 AD in Arnhem
Alvast bedankt!!
Hoe hoog de productie bij mij altijd was, zo laag is hij nu. Het is erg moeilijk om je er toe te zetten om wat te patchworken. Je bent door alles wat er is gebeurt erg onrustig in je hoofd en natuurlijk ook wel wat druk. Toch heb ik wat steekjes geprikt deze week. Manlief hamert er steeds op dat er geen logje is geschreven en dat ik waarschijnlijk niets heb gedaan aan ontspanning. Hahaha… ik word op afstand in de gaten gehouden!! Dus bij deze blok 22 van mijn Nearly Insane is klaar……
Blok 23 ligt klaar om malletjes van te maken. In het patroon staan allerlei letters wat voor een kleur staat. Het werkt voor mij heerlijk om dit in te tekenen zodat ik weet welk blokje welke kleur moet gaan worden. Dus dit weekend maar eens malletjes maken van karton. Door het kopieerapparaat halen en knippen. Stofjes uitzoeken en uittekenen en knippen en dan kan het aan elkaar zetten weer verder gaan…….
Vandaag over twee weken krijgt DH een scan en zal worden bekeken of hij van zijn bed af mag. Dan zijn de 6 weken bedrust bijna voorbij. Wij zijn al een beetje aan het aftellen zoals je wel leest. Dan kan hij aan zijn revalidatie beginnen en mag dan hopelijk snel naar huis. Je begint je DH wel erg te missen als hij zo lang in het ziekenhuis moet blijven. Het had natuurlijk veel erger kunnen zijn als hij niet bij de 5% had gezeten die het overleven…..
Voor nu wens ik jullie allemaal een mooi weekend……
Gisteren kwam er een pakje door mijn brievenbus. Meteen werd duidelijk dat er iemand graag uit het pakje gehaald werd. Hij zat een beetje opgevouwen en was blij om uit de verpakking te mogen. In het andere pakje zaten twee hartjes.
Velen van jullie zullen al wel weten dat dit pakje van Fleur afkomt. Wat een hartverwarmende vrouw!! Iedere week ontvang ik van haar al een kaart met hartverwarmende woorden. En nu dit pakje. Dankjewel Fleur!! Je bent een kanjer!!
Langzaam probeer ik weer een beetje het leven op te pakken. Naast het ziekenhuisbezoek ben ik met quiltendewilma bezig en veel in het huishouden. Natuurlijk weet ik als geen ander dat het zo belangrijk is om zo nu en dan een rustmoment te pakken……
Vandaar dat ik gisteren verplicht van mijzelf een paar draadjes moest doorpitten. Een lekkere kop koffie neergezet en mijn Living the dream van Leanne Beasley erbij gepakt. En eenmaal bezig was het wel heerlijk om te doen……
Je gedachten dwalen af naar alles wat er gebeurt is en wat er ons nog allemaal staat te wachten en ondertussen komen de steekjes te voorschijn…….
Ach je weet wat ze zeggen: A stitch a day keeps the doctor away!!
Misschien moet ik DH ook maar leren om wat door te pitten. Zo kan hij de verveling te lijf gaan en komt er een ander project ook af. Zal ik het eens voorstellen aan hem??? ;o)
Een fijne dag allemaal!!
Langzaam proberen wij hier de draad weer op te pakken. Dit gaat wel iets moeilijker dan ik had verwacht. De laatste weken zijn toch wel erg emotioneel geweest en eigenlijk nog steeds. Veel verpleging die ons nu bijna drie weken geleden zagen zijn erg verbaasd dat Marc het heeft gehaald. Aan de ene kant geeft mij dit zo’n verdrietig gevoel maar ook erg dankbaar!! Zo heel dankbaar met iedere minuut die wij samen kunnen doorbrengen. Intens kunnen genieten van elkaar. Dit is toch weer iets heel moois wat uit een nare gebeurtenis is voortgekomen. Natuurlijk probeer je dit altijd te doen maar er zijn zoveel andere dingen die je aandacht vragen en soms vergeet je dan elkaar een beetje vooral omdat je al zo lang bij elkaar bent en weet wat je aan elkaar hebt…...
Je staat nu wel anders in het leven dan hiervoor. Ik was er al zo van overtuigd dat ik van de kleinste dingen kon genieten. Vandaag met ons Tijgertje wezen wandelen. Heerlijk de wind door je haren en door de bladeren lopen te sloffen. Oh wat ruiken deze natte bladeren toch heerlijk. En ik besef mij dan toch wel dat ik veel heb om dankbaar voor te zijn en dat terwijl de regen op mijn hoofd klettert. Zelfs die natte haren kunnen mij niet terug op aarde krijgen. Genietend loop ik verder op het bruggetje en hoor in de verte het geluid van een ambulance. Wat is dit toch een vreselijk geluid en terwijl ik de ambulance hoor en zie rijden draait mijn maag zich om. Oh als deze mensen maar niet de stress en zorgen mee moeten maken die wij hebben gehad. Thuis gekomen drink ik een warme chocomelk om weer warm te worden en zie mijn nearly Insane blokje liggen waar ik nu bijna drie weken geleden mee ben begonnen. Ja ook deze draad moet ik maar weer proberen op te pakken…….
Voor vandaag een mooie dag!!
Deze foto’s had ik nog op de computer staan om op de maandag twee weken geleden te laten zien. Eerst naar Mascha lekker op de koffie en in de middag een berichtje schrijven. Het liep allemaal iets anders dan verwacht. Van de 110 blokjes die aan elkaar zaten was ik naar 196 blokjes gegaan. Heerlijk om eventjes wat tempo te maken. Op dit moment doe ik eigenlijk nog niet zoveel. Of eigenlijk nog niets.
Ben wel bezig om de bestellingen de deur uit te laten gaan en ben ook in het huishouden wat bezig. Twee weken niets doen in je huis laat wel zijn sporen na. ;o) Fijn om de rust te hebben om weer wat bezig te zijn.
Marc heeft gisteren te horen gekregen dat hij tot 2 december totale bedrust heeft. Dit viel hem toch wel wat tegen om zo duidelijk te horen dat je nog zolang op bed moet blijven. Het liefst slaat hij die over en gaat nu gelijk revalideren. Wat een bikkel toch??!!
Sommige van jullie hebben het berichtje van mijn “geadopteerde dochter Marijke” al gelezen. Mijn mailbox stroomt vol met vragen of het waar is. En ja het is waar. Vandaag heb ik een vervroegt verjaardagscadeau gekregen. Marc is vanmiddag per ambulance van Nieuwegein naar Arnhem gekomen!! Marc hoopte al zo dat hij 31 oktober in Arnhem kon zijn omdat ik dan 43 jaar wordt. Tot gisteren zag het er niet naar uit en werd ons verteld dat het zeker volgende week zou worden. En daar kwam ineens het telefoontje dat Marc naar Arnhem zou komen. Vandaag dus een dag waar ineens je zorgen veranderen in vreugde. Wat een heerlijk gevoel dat hij nu in onze woonplaats is.
De afgelopen weken waren heftig. Weken vol emoties. Van verdriet naar hoop en van angst naar vreugde. Best moeilijk te begrijpen dat je eerst van dag tot dag leeft en wij het de afgelopen dagen ineens over mijn verjaardag konden hebben. Wij durfden weer een beetje vooruit te kijken. Wat ben je dankbaar dat je dit weer kan. Mijn verjaardag zou ik een jaartje overslaan maar dit werd niet goed bevonden door Marc. Geen groot feest of de kamer vol visite maar toch een beetje jarig zijn. Morgen ben ik dan ook op het bezoekuur in het Rijnstate te vinden en vieren wij met het gezin dat wij allemaal mijn 43ste verjaardag kunnen meemaken. Een heel bijzonder gevoel dat Marc hier ook bij is…..
Wij hebben nog een lange weg te gaan maar ik durf nu toch echt wel te zeggen dat wij weer een beetje naar de toekomst durven te kijken. Marc wordt steeds helderder en steeds sterker. Moe is hij wel erg snel maar dat is natuurlijk ook niet verwonderlijk. De laptop met internet verbinding is naar Marc en pas dus wel op. Mijn lieve schat kan meelezen!! Eergisteren heeft hij beetje voor beetje mijn log gelezen en hij was erg onder de indruk van de logjes en de reacties die er stonden. Het deed hem erg goed!!
Dit weekend dus nog even een hectische boel hier maar zal dan snel de stofpakketjes afmaken en versturen. Ik hoef niet meer steeds in mijn autootje een eind te rijden om mijn lieve schat te bezoeken…..
Wij zijn hier de eerste oh zo belangrijke week door. Marc gaat stapje voor stapje vooruit. Hij ligt nog in Nieuwegein en gaat waarschijnlijk volgende week naar het ziekenhuis in Arnhem. Gisteren is er een echo gemaakt van zijn nieren en wachten nog even het antwoord af maar waarschijnlijk komt de werking van beide nieren weer terug…….
Het is een heel heftig weekje geweest voor ons allemaal. Iedereen is erg geschrokken dat een gezonde man van 42 jaar dit kan overkomen. Op de vraag waarom dit ons nu weer moest overkomen probeer ik maar geen antwoord op te vinden. Het is wel een vraag die ik de afgelopen week vaak heb gehoord. Waarom jullie nu weer?? En ook Marc vroeg zich af…. Waarom wij nu weer??
Wij hebben nog een lange weg te gaan maar met z’n allen komen wij hier weer uit. De streefdatum is 2 december dat Marc naar huis mag. Wij zetten de schouders hier onder en met alle steun en hulp die wij krijgen gaat dat zeker lukken!! Het is hartverwarmend hoe iedereen met ons mee leeft!!
Hier in huize Kuin zijn zelfs de dieren helemaal van de leg. Tijger begint nu weer wat te eten maar at totaal niet meer. Minoes slaapt op ons bed, iets wat zij ook nooit deed. Ach ik heb nog tot begin december de tijd om haar dat weer af te leren….. ;o)
De bestellingen gaan vrij netjes op de tijd weer de deur uit. Het geeft mij heerlijk afleiding als ik in de ochtend thuis ben en zit te wachten tot ik weer naar Marc kan gaan. Ik kan nog niet mijn rust vinden in handwerken maar dat komt vast ook wel weer.
Voor vandaag een fijne dag!!
Lieve allemaal!!
Ik zit te bedenken wat ik nu allemaal zal schrijven. Wij gaan met een sneltreinvaart door de dagen en er gebeurt zo ontzettend veel. Je bent nog niet gewend aan het een en het volgende meld zich al aan. Gelukkig heel positief!!
Marc ligt op de verpleegafdeling van het St Antonius. Geen intensive care en medium care meer!! Veel slangen en beademing zijn verdwenen. Hij is sinds gisteren helder en heeft gelukkig geen problemen met zijn hersens. Zijn nieren doen het nog steeds niet goed maar dat wachten wij gewoon af. We leven van dag tot dag en zien wel wat de nieuwe dag ons brengt….
De afgelopen nacht heeft hij slecht geslapen door de pijn en hebben ze hem wat morfine gegeven om deze te verzachten. Hopelijk kan hij vandaag wat bij slapen. Begin volgende week wordt hij waarschijnlijk overgeplaatst naar het Rijnstate in Arnhem. Wij gaan met z’n allen de goede kant weer op. Marc is gewoon een sterke kanjer!!
En nu wil ik jullie via deze weg bedanken voor alle lieve berichten, mailtjes en kaarten. Persoonlijk bedanken gaat het niet worden want het is zoveel!! Hartverwarmend om dit alles te zien. De hulp en steun komt op dit moment uit zoveel hoeken dat ik er stil van wordt. Jullie voelen aan als een warme deken in deze toch moeilijke en heftige dagen. Wat heb ik veel om dankbaar voor te zijn……..
Laatste reacties